روان پریشی 

روان پریشی به‌ معنای مخدوش شدن رابطه‌ی انسان  با واقعیت است و نوعی اختلال روانی بسیار جدی محسوب می‌شود. افراد روان پریش دچار توهم و ادراکات اشتباه هستند. ممکن است فرد روان پریش توهم و خیال داشته باشد. این وضعیت علامت اسکیزوفرنی “schizophrenia” و اختلال دو قطبی است اما دلایل زیاد دیگری نیز وجود دارد.

مصرف زیاد الکل و مواد مخدر، ضربه‌های شدید مغزی و روانی، عوامل ژنتیکی و سکته‌های مغزی همگی می‌توانند از دلایل بروز روان پریشی در افراد باشند.

برخی از نشانه های این اختلال عبارت اند از:

  • اختلال در خواب به‌ شکل پر خوابی یا کم‌ خوابی
  • تغیر خلق و خو
  • اضطراب
  • افسردگی
  • شک داشتن نسبت به همه امور و اطرافیان
  • گوشه‌گیری و انزوا از اقوام و خانواده
  • توهم
  • هذیان (خطای ادراکی و احساسی)
  • اختلال در تمرکز
  • اختلال در بیان (مثلا عوض کردن موضوع صحبت به یک‌باره و به شکل آنی)
  • اندیشیدن به خودکشی

تری فلوئوپرازین

برخی از انواع اختلالات روان پریشی از طریق داروها درمان می‌شود. مصرف داروهای ضد روان‌پریشی می‌تواند مؤثر واقع بشود. یکی از داروهایی که برای درمان بیماری‌های روان پریشی و جنون مورد استفاده قرار می‌گیرد. داروی تری فلوئوپرازین است. این دارو جز دسته کلی داروهای خانواده فنوتیازین ها است.قرص تری فلوئوپرازین برای درمان اختلالات سایکوتیک از جمله اسکیزوفرنی به کار می رود و همچنین در درمان تهوع و استفراغ و اختلالات اضطرابی نیز کاربرد دارد.

با این حال، داروهای ایمن‌تری برای درمان اضطراب وجود دارد که باید ابتدا قبل از تری فلوئوپرازین استفاده شود.

این دارو می تواند رفتار پرخاشگرانه و میل به آسیب رساندن به خود و دیگران را کاهش دهد.

 عملکرد تری فلوپرازین

اثر ضد سایكوز: به نظر می‌رسد این دارو از طریق انسداد پس سیناپسی گیرنده‌های دوپامینی در CNS اثرات ناشی از تحریك دوپامین را مهار می‌كند. اثرات ضد استفراغ دارو ناشی از انسداد گیرنده دوپامینی در منطقه ماشه‌ای گیرنده شیمیایی بصل النخاع ( CTZ) است.
تری فلوئوپرازین اثرات مركزی و محیطی بسیاری دارد. این دارو موجب انسداد گیرنده‌های آلفا شده و فعالیت ناشی از هیستامین و سروتونین را خنثی می‌سازد.
شایع ترین عوارض جانبی این دارو تظاهرات اكستراپیرامیدال است. فعالیت تسكین بخشی و ضد موسكارینی این دارو كمتر از فنوتیازین های آلیفاتیک و پیپریدین است.

تری فلوپرازین از داروهایی است که بر روی سیستم عصبی اثر می گذارد و در درمان برخی اختلالات اعصاب مانند شیزوفرنی، اختلالات رفتاری و… تجویز می گردد.

تری فلوئوپرازین موجب بروز نتایج مثبت كاذب در آزمون های تعیین غلظت ادراری پورفیرین ها، اوروبیلی نوژن، آمیلاز، و 5ـ هیدروكسی ایندول استیک اسید (5-HIAA) می‌شود، زیرا متابولیت های این دارو موجب تیره شدن ادرار می‌گردد.
همچنین، این دارو موجب بروز نتایج مثبت كاذب در آزمون های ادراری تشخیص بارداری (با استفاده از گونادوتروپین كور یونیک انسانی به عنوان معرف) می‌شود.
تری فلوئوپرازین نتایج آزمونهای عملكرد كبد، AST و ALT، الكالین فسفاتاز، و بیلی روبین را افزایش و شمارش WBC و گرانولوسیت را كاهش می‌دهد.

مقدار و روش مصرف قرص تری فلوئوپرازین

 حالات اضطرابی

بزرگسالان:  از راه خوراكی، مقدار 2-1 میلی گرم دو بار در روز مصرف می‌شود. دوز دارو تا 6 میلی گرم در روز، در صورت لزوم قابل افزایش است.

 اسكیزوفرنی و سایر اختلالات سایكوتیک

بزرگسالان: برای بیماران سرپایی، از راه خوراكی، مقدار 2-1 میلی گرم دو بار در روز مصرف می‌شود، و برحسب  نیاز به این مقدار اضافه می‌گردد. برای بیماران بستری، از راه خوراكی، مقدار 5-2 میلی گرم دو بار در روز مصرف می‌شود و ممكن است به تدریج تا mg/day 40 افزایش یابد. از راه عضلانی مقدار 2-1 میلی گرم هر 6-4 ساعت، برحسب نیاز، تزریق می‌شود.

كودكان 12-6 ساله (بستری یا تحت مراقبت دقیق): از راه خوراکی ، مقدار یک میلی گرم 2-1 بار در روز مصرف می‌شود و ممکن است به تدریج تا mg/day 15 افزایش یابد. یا 1 میلی گرم عضلانی،یک یا دو بار در روز مصرف می‌شود.

نکاتی که در رابطه با مصرف آمپول تری فلوپرازین باید بدانید:

*در صورت داشتن هرکدام از موارد زیر از مصرف دارو خودداری نمایید:

  •  سابقه ی حساسیت به این دارو یا داروهای مشابه آن مانند کلرپرومازین، تیوریدازین، پرفنازین، فلوفنازین
  • داشتن بیماری های قلبی عروقی
  • مبتلا به  بیماری های تنفسی
  • اگر مبتلا به صرع یا سایر بیماری هایی که موجب تشنج می شوند هستید.
  • داشتن بیماری پارکینسون
  • هنگام بارداری، شیردهی و قصد بارداری
  • مصرف همزمان این دارو با سایر داروهای تضعیف کننده ی اعصاب
  • سرکوب مغز استخوان،
  • ابتلای به بیماری‌های کبدی،
  • بیماری‌های مربوط به گویچه‌های خونی،
  • تومور مغزی؛
  • بیماری‌های قلبی، فشار خون بالا (هایپر تنشن)؛
  • بیماری کلیوی؛
  • انسداد در دستگاه گوارش (معده یا روده) شما؛
  • سابقه  ابتلای به سرطان سینه در گذشته یا ابتلا در زمان حال؛
  • گلوکوم (آب سیاه)؛
  • تشنج و یا صرع؛
  • فئوکروموسیتوما (تومور غده فوق کلیوی)؛
  • بزرگی پروستات یا مشکلات مربوط به مجاری ادراری؛ یا
  • اگر  شما لیتیوم یا یک داروی رقیق کننده خون (وارفارین، کومادین، جانتوون) را مصرف  می‌کنید.
  •  خواب آلودگی، تنفس آهسته (برادی پنه)، ضربان قلب ضعیف، کاهش هوشیاری (که ممکن است فرد در اثر مصرف الکل یا نوشیدنی‌های الکلی یا داروهایی که باعث خواب آلودگی می‌شوند، به آن دچار شود).

*مصرف همزمان این دارو با داروهای حاوی نیترات (مانند نیتروگلیسیرین) احتمال افت شدید فشار خون را افزایش می دهد.

چیزهایی که هنگام مصرف  تری فلوئوپرازین باید از آن ها اجتناب کرد:

  • تا زمانی که به طور دقیق نمی‌دانید تری فلوئوپرازین چگونه بر شما تأثیر می‌گذارد، از رانندگی یا فعالیت‌های خطرناک خودداری کنید. سرگیجه یا خواب آلودگی می‌تواند باعث سقوط، تصادف یا صدمات شدید شود.
  • از بلند شدن سریع از حالت نشسته یا دراز کشیده خودداری کنید، در غیر این صورت ممکن است احساس سرگیجه کنید.
  • از نوشیدن الکل خودداری کنید.
  • از قرار گرفتن در معرض نور خورشید یا تخت‌های برنزه کننده و سولاریوم خودداری کنید. تری فلوپرازین می‌تواند آفتاب سوختگی شما را شدیدتر کند. هنگامی که در خارج از منزل هستید، لباس محافظ بپوشید و از کرم ضد آفتاب (SPF 30 یا بالاتر) استفاده کنید.

عوارض جانبی تری فلوئوپرازین

اعصاب مركزی: نشانه‌های اكستراپیرامیدال ، رخوت (به ندرت)، سودوپاركینسونیسم، خواب آلودگی (غالباً)، سندرم بدخیم نورولپتیک، سرگیجه، سردرد، بی خوابی، تشدید نشانه‌های سایكوتیک، خستگی، دیسکینزی تأخیری.
قلبی ـ ‌عروقی: كمی فشار خون در حالت ایستاده، تاكی كاردی، تغییرات (EKG).
چشم: تاری دید، تغییرات چشمی (تغییر پیگمانتاسیون شبكیه با مصرف طولانی مدت دارو).
دستگاه گوارش: خشكی دهان، یبوست، تهوع.
ادراری ـ تناسلی: احتباس ادرار، بی نظمی قاعدگی.
خون: لكوپنی گذرا، آگرانولوسیتوز.
كبد: یرقان انسدادی.
متابولیک: افزایش وزن.
پوست: واكنش های آلرژیک، درد در محل تزریق عضلانی، حساسیت به نور، بثورات جلدی، آبسه استریل.
سایر عوارض: ژنیكوماستی، توقف ترشح شیر.

برخی از محصولاتی که ممکن است با این دارو تداخل داشته باشند عبارتند از:

  • داروهای ضد کولینرژیک
  • داروهای ضد اسپاسم (مانند آتروپین ، دی سیکلومین ، اسکوپولامین)
  • داروهایی که میزان دوپامین را در بدن افزایش می دهند (مانند کابرگولین ، لوودوپا ، پرگولید ، روپینیرول)
  • گوانتیدین
  • لیتیوم
  • فنی توئین
  • پروپرانولول
  • وارفارین
  • سایر داروهایی که هنگام ایستادن باعث سرگیجه می شوند (از جمله مسدود کننده های آلفا مانند پرازوسین).

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.